- Ἡ ἀφορμὴ τῆς διενέξεως

ΜΕΡΙΚΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Δέν θά ἀναφερθῶ σέ θεολογικές δογματικές διαφορές τῶν «δύο» Ἐκκλησιῶν, πού καθιστοῦν ἀδύνατη τήν ἑνότητα, ὅπως τήν ὑπονοεῖτε, παρά τούς ἄκαρπους πολυετεῖς «διαλόγους», γιατὶ ἐλάχιστοι ἀπό τούς ἀναγνῶστες θά καταλάβουν.

Περιορίζομαι ὅμως νά σᾶς ἐρωτήσω: δέχεσθε αὐτό τό προσβλητικό καί ὑποτιμητικό πού εἶπε πρό δύο ἐτῶν ὁ «ἀλάθητος» πάπας Βενέδικτος ιϛ΄, ὅτι ἡ «ἀδελφή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐλλειμματική περί τήν πίστη, ἀφοῦ δέν ἀναγνωρίζει τό πρωτεῖο του»;

Ἀφοῦ λοιπόν οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε «ἐλλειμματικοί περί τήν πίστιν», γιατί θέλετε τόσο ἐπίμονα (λές καί αὐτό μόνο εἶναι τό πρόβλημα τῶν Ἐκκλησιῶν) νά «περιφέρουμε ὁμοῦ τό νεκρόν σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» τήν Μ. Παρασκευή στήν παραλία τῆς Τήνου;

Πραγματικά, πιστεύετε στά σοβαρά, Σεβασμιώτατε, ὅτι θά ὑπάρξει ὀρθόδοξος πιστός, τοῦ ὁποίου δέν ἔχει ἀμβλυνθεῖ τό ὀρθόδοξο φρόνημα, ὅπως συμβαίνει σήμερα (γιά κάποιους ὀρθοδόξους μέ εὐθύνη τῶν Ποιμένων), πού θά ἀποδεχθεῖ διδασκαλίες καινοφανεῖς, ὅπως τό «πρωτεῖο», τό «ἀλάθητο» τοῦ πάπα καί τήν Οὐνία;

Ἐπίσης μπορεῖ ἆραγε ὀρθόδοξος πιστός νά ἀποδεχθεῖ π.χ. σάν αὐθεντική εὐαγγελική, ἀποστολική, πατερική διδασκαλία αὐτό τό ἀπίστευτα (ἐπιεικῶς) αὐθαίρετο κείμενο, ὅπως διατυπώθηκε στήν A΄ Βατικανή σύνοδό σας: «Ὁ Πάπας… εἶναι ἀνθρώπινος Θεός… ἡ δέ ἐξουσία του εἶναι ἀπεριόριστη… (ἡ ὁποία), ἐκτείνεται στά οὐράνια, τά γήινα καί τά καταχθόνια… Ὁ Πάπας εἶναι ἀλάθητος ὅπως ὁ Θεός καί ἔχει τή δύναμη νά κάνει καθετί πού ὁ Θεός κάνει. Nά πράξει καθετί πού τοῦ εἶναι ἀρεστό… Tοποτηρητής τοῦ Θεοῦ… Nά ἔχει ἀντιρρήσεις ἔναντι τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ἐντολῶν πού οἱ Ἀπόστολοι μετέδωσαν. Ἔχει τό δικαίωμα καί τήν ἐξουσία νά διορθώνει καθετί, τό ὁποῖο θεωρεῖ ἀναγκαῖο μέσα στήν Kαινή Διαθήκη, δύναται νά μεταβάλλει τά ἴδια τά Mυστήρια πού ἔχουν ὁριστεῖ καί θεσπιστεῖ ἀπό τόν Ἰησοῦ Xριστό. Ὁ Πάπας εἶναι πιό ψηλά ἀπ᾽ ὅλους τούς νόμους. Ἄν ὁ Πάπας ἀποφασίσει ἐνάντια στήν κρίση τοῦ Θεοῦ τότε ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ πρέπει νά διορθωθῆ καί νά μεταβληθῆ. Ὁ Πάπας εἶναι τό φῶς τῆς ἀλήθειας καί ἀνταύγειά της. Ὁ Πάπας εἶναι τό πᾶν ἐπί πάντων καί πάντα δύναται…» (Ἀποφάσεις A΄ Bατικανῆς, 1870, ἐν Σ. Nόσωφ: «Ὁ παπισμός καί οἱ ἀγῶνες του κατά τῆς Ὀρθοδοξίας» Mετάφρ. Xαρ. Ἰω. Ἀσσιώτη 1997, σελ. 23, 24, 25, 27).


Aὐτό καί μόνον τό ἐξωφρενικό καί βλάσφημο κείμενο δικαιώνει ἀπόλυτα τόν προσφάτως ἀνακηρυχθέντα Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς πού ἔγραψε ὅτι τρεῖς εἶναι οἱ μεγάλες πτώσεις: «Tοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα, καί τοῦ Πάπα…» (!!) (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος», σελ. 152, ἐκδ. «Ἀστήρ», ἔκδ. δ΄, Ἀθῆναι 1991).

Εἶναι δυνατόν ὀρθόδοξος πιστός, πού ἔχει ζυμωθεῖ ἡ ζωή του μέσα στό φῶς τῆς ἐλευθερίας, πού καταυγάζει ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιό του, νά δεχθεῖ «θεσμοθετημένη» τήν ὑποταγή τῶν ἐπουρανίων, ἐπιγείων καί καταχθονίων σέ ἕναν ἄνθρωπο, τόν πάπα; Ξεχάσατε λοιπόν ὅτι ἡ μόνη Ἀλήθεια καί Ἐξουσία εἶναι μόνον στόν Χριστό, πού εἶπε «Ἐγώ εἰμι ἡ Ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰω. ιδ΄ 6);


Τοῦ κ. Στ. Λαγουροῦ

Παρατίθεται ἐδῶ ἡ Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ τοῦ Διευθυντοῦ τῆς διμηνιαίας τοπικῆς ἐφημερίδος «Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ» κ. Στυλιανοῦ Λαγουροῦ, θεολόγου, πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν Τήνου – Νάξου Σεβ. κ. Νικόλαον Πρίντεζην, ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε στὸ φ. 76/Μάϊος -Ἰούνιος 2010, καὶ ἡ ὁποία ἔδωσε ἀφορμὴ ν᾽ ἀνοίξῃ ὁ διάλογος.






Comments