- Προσευχὴ

Π
ατέρα σὰν τὸν ἄσωτο

στὰ πόδια Σου προσπίπτω•
τὴν σωτηρία μου, Ἀγαθέ,
στὸ ἔλεός σου ρίπτω.

Δὲν εἶμαι ἄξιος ἐγὼ
Πατέρα νὰ σὲ λέγω,
μὰ ἐπειδή ᾽σαι εὔσπλαχνος
σ᾽ ἐσένα καταφεύγω.

Καὶ ποῦ ἀλλοῦ, Πατέρα μου,
ὁ ἄθλιος νὰ γυρίσω;
ποῦ νά ᾽βρω ἄλλη ἀγκαλιά,
δάκρυα πικρὰ νὰ χύσω;

που κι ἂν πῆγα ὁ φτωχός,
ἀνάπαυσι καμμία•
κι αὐτὸ ποὺ θεωροῦν χαρά,
βρώμα καὶ δυσωδία…

Μόνον ἐσύ, Πατέρα μου,
ἔχεις θερμὴν ἀγκάλη•
γι᾽ αὐτὸ καὶ ξαναγύρισα
σ᾽ Ἐσέ, Σωτῆρα, πάλι.

«μαρτον ἥμαρτον, Θεέ»,
ὁ ἄσωτος φωνάζω•
ἐλπίζοντας, Φιλάνθρωπε,
στὸ ἔλεος πλησιάζω…

Δέξου με σὰν τὸν ἄσωτο,
ντῦσε με τὴν στολή Σου,
δός μου τὸ δακτυλίδι Σου
καὶ κάνε με παιδί Σου.

ξίωσε, Πανάγαθε,
καὶ τ᾽ ἄλλα τὰ παιδιά σου
νὰ ξαναβροῦν τὸ δρόμο Σου,
νὰ ᾽ρθοῦν πάλι κοντά Σου.

Νὰ ἀπολαύσουν καὶ αὐτὰ
τῆς θείας εὐσπλαχνίας
καὶ κληρονόμοι νὰ γενοῦν
Οὐράνιας Βασιλείας.

ἀρχιμ. ΜΑΞΙΜΟΣ Δ. ΚΑΡΑΒΑΣ
καθηγούμενος τῆς ἱ. μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς
Μηλοχωρίου Ἑορδαίας (Πτολεμαΐδος)
1-9-1996

[ἀπὸ τὴν συλλογή του ΥΜΝΟΙ &
ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Ἀθήνα 2013, σ. 45]









Comments